martes, 9 de febrero de 2016

Premio XIII Certame de Microrrelatos Lonxa Literaria: "Oito minutos", de Manuel Sánchez Gálvez

OITO MINUTOS

Cando Loisa saíu co tempo xusto para coller o autobús, topouse cunha chuvieira e un vendaval de nordés que nin imaxinara mentres almorzaba de pé na cociña. Baixou de novo, equipada xa de botas brancas de auga, de chuvasqueiro branco e dun paraugas transparente de burbulla. Xa na parada, os minutos pasaban, o autobús non viña e Loisa desesperábase co bater das gotas de chuvia contra o paraugas. Pingas enormes bateron contra o plástico ata que o barullo no oco do paraugas lembroulle os estoupidos dos flocos de millo que lle cociñaba o seu pai de nena. Pero o autobús seguía sen vir. De súpeto, a mais do barullo dos estoupidos, o seu nariz encheuse dun recendo a millo quente. Uliscou dentro do chuvasqueiro e reviviu sorrindo ese intre, emocionante cada vez, no que esperaba co seu pai o estoupido do primeiro floco na cazola. Sorría xa coma una nena, cando de tan chea de ledicia que estaba, Loisa estoupou. E pingou de anaquiños de chuvasqueiro branco os abrigos negros das catro persoas da parada, que os sacudiron sen decatarse sequera de que Loisa tiña esperado alí con eles, nin ter escoitado tampouco o seu estoupido de felicidade, amolados como estaban pola chuvia, polo nordés e polos oito minutos de retraso que levaba o autobús.

Accésit XIII Certame de Microrrelatos : "A hucha das mazás" de Lionel Rexes Martínez

A HUCHA DAS MAZÁS

A carón da maseira sempre houbo unha hucha con roupa enxoita para cando chegaban feridos polo Nordés. Mudábanse na cociña aproveitando a caloriña, e enxugaban as zocas no andel da cambota, sempre quente por proximidade á lumarada.
Nas xeracións todas que habitaron a casa, sempre houbo algún picarexo que pescudou na orixe da denominación daquela arca, á que sempre chamaron a hucha das mazás; e todos eles estarreceron coa resposta que escoitaron dos patrucios.
Disque nunha época de moita escaseza, unha meniña morrera na casa ao pouco de nacer, e non tendo onde prostrar o corpiño irto até o día do enterro, pousárono no interior da hucha, amortallado nun envurullo de farrapos. Durante anos, a hucha exhalou ao abrila un recendo a mazás verdes que todos apuñan á estadía da defuntiña.
Aquilo deixou de acontecer sen que ninguén garde recordo do momento, mais a inquedanza perdurou, e só no tempo en que as maciñeiras se enfeitan de froito, son remudados os xornais que forran o fondo da hucha.

Desta volta na sesión do Club de lectura vimos as Ventajas de viajar en tren, acompañados de Antonio Orejudo e o seu pasaxeiro: Ángel Sanagustín ou Martín Urales. A esquizofrenia, xunto coas súas fases e as súas consecuencias é o punto de partida do relato.
O libro racha coa estrutura clásica de presentación, nó e desenlace, achegámonos a unha forma de narrar novidosa e realiza un exercicio metaliterario a través do cal o personaxe cuestiona as formas de narrar que insisten en ser o máis parecidas á realidade.
O protagonista faise pasar por un psiquiatra, facultativo que traballa na clínica onde a outra protagonista, Helga Pato, vén de ingresar o seu home, un escritor de éxito ao que coñeceu na feira do libro de Frankfurt. Helga escoita atentamente as supostas historias clínicas que o suposto psiquiatra lle vai relatando: todo gardado nunha carpeta vermella, metáfora da impostura narrativa á que estamos asistindo.
O autor, A. Orejudo, gran coñecedor da obra de Cervantes, realiza xa dende o primeiro relato (El casamiento engañoso), chiscadelas á obra do escritor do Século de Ouro. Ángel Sanagustín é o novo Quixote do S. XXI que se afana en demostrar o aburrimento que supón, para o lector, o esforzo dos escritores por aparentar verosimilitude nas súas obras.
Martín Urales é quen de artellar unhas historias rocambolescas, e non sentimos necesidade de buscar referencias na realidade en ningún momento. El crea o seu mundo particular, instálase nel e decide achegalo a todos os que queiran escoitalo e participar del. Hai historias duras, desagradables mais tamén momentos divertidos e situacións cómicas e absurdas: pode ser posible que ao novo dono dun inmoble non lle recollan o lixo por pertencer ao propietario anterior? Pois si, e as explicacións xustificando o feito, convencéronnos.