viernes, 22 de noviembre de 2013

RELATO GAÑADOR DO XI CERTAME DE MICRORRELATOS "LONXA LITERARIA"

QUEN


            A lúa proxectaba luz suficiente sobre a auga salgada, mentres a embarcación apenas producía movemento algún na superficie. Coma unha pantasma, avanzaba pola ría dende había xa 20 minutos sen avistar ningunha outra nave, como era normal a esas horas da madrugada.
            Sen saber moi ben o porqué, pensou que, de estar a muller na casa, xamais lle permitiría facer aquela excursión sen marealo a preguntas. A onde, por que, con quen. Mordeu a lingua e fixo sangue, mais non se decatou. Quen. Quen, cando apareceu con ese corte de pelo: quen, cando a viu con aquel vestido novo. Pero agora xa sabía quen.
            Considerando que xa estaba o suficientemente lonxe da costa, lanzou pola borda o rizón oxidado que atopara na Casa Vella, a do avó. Observou como descendía e arrastraba con el a pesada carga, ata rematar mirando soamente a escuridade do mar.

Antía Yáñez Rodríguez

ACCÉSIT XI CERTAME DE MICRORRELATOS "LONXA LITERARIA"

O ACHADO


       Por moito que tirou da Galga e logo do barco non deu arrancado o rizón do leito de area do fondo. As uñas da áncora estaban tan fixadas ao fondo de area que semellaba que o trangallo aquel fixera baleiro e que, de o ter arrancado, toda a auga do mar ensumiría, como cando un quita o tapón a unha bañeira. Se cadra algún despoxo de aparello abandonado, algunha rocha do fondo, pensou, suorento, mirando cara a illa de San Martiño. Resignado decidiu poñer o traxe e o resto do equipo e baixar botar unha ollada, maldita a gana que tiña de lanzarse ao mar e sentir aquel fluír de auga xeada a percorrer cada oco do neopreno. Baixou á présa, a rumir o fastío que lle provocaba aquel incidente, e seguíu a baixar cara ao fondo, cada vez máis espeso e máis frío. Alá embaixo, a uns trinta metros da superficie, a auga túrbida de refugallos case non lle deixaba distinguir o obxecto que tiña presa a áncora. Achégase e o corazón quere saírlle do peito cando distingue, a emerxer do fondo, unhas costas e un brazo, unha cabeza de muller. Unha figura enorme de madeira prendida a outro obxecto chantado no leito mariño. Ao achegarse un pouco máis adiviña, inscrita no ombreiro da figura, coma unha tatuaxe anacrónica e descontextualizada, unha verba exótica: Maracaibo.


Mónica Rey Santiago