jueves, 16 de junio de 2011

UNA CUESTION PERSONAL-KENZANBURO OE-ANAGRAMA


A novela  narra con mestría a historia de Bird, un profesor ó que lle nace un fillo cun grave problema de saúde, a partir desa situación Oé falanos da responsabilidade dos homes, tamén dos soños que todos temos pero que nunca cumpriremos, pois sempre buscamos unha excusa para postergalos pois dámonos conta finalmente que mellor que segan sendo soños.
Tamén nos fala do fracaso e frustación, das expectativas que cada un se pode marcar nalgún momento da súa vida, pero como co paso do tempo dámonos conta que o final non estamos no sitioo xa sexa profesional, ou persoal que tíñamos proxectado, e que cada vez é máis tarde para darlle a volta a determinadas situacións; moitas veces o río da vida nos arrastra e un ten que decidir se deixarse arrastrar, ou loitar contra a corriente.
No libro o autor reflexa a degradación do home en situación que non controla, a vergoña ante a opinión dos demáis, e isto faino cun ritmo esplenderoso.
A pesar de todo a decadencia moral do personaxe principal faite plantexar de vez en cando a posibilidade de  abandonar o libro, pero a habilidade do escritor a perfección da súa escritura crea a necesidade de continuar. A curiosidade faite seguir para ver se realmente acaba todando fondo, e a verdade que o acabar o libro ves que todo él mereceu a pena.
Na miña opinión unha obra maestra, pois dunha temática moi complicada o autor danos unha perspectiva completamente distinta dende un punto de vista ético e fai que o lector reflexione e chegue a comprender situacións que a sociedade califica de inmorais.

miércoles, 15 de junio de 2011

Cosas que los nietos deberían saber. Mark Oliver Everett. Blackie Books


Confesa Mark Everett ó principio  deste libro que hai que ter un ego coma unha catedral para pensar que o relato da nosa vida pode interesarlle a alguén, pero o certo é que concretamente esta, a sua, é ben interesante. Dela -como sole dicirse, por exemplo, do porco- aproveitase  todo, non ten desperdicio.
Sobre todo faisenos cautivador o xeito en que nola conta: noutras mans este material memoria afundiría sen remedio nun mar de lacrimóxena autocompaixon.
Afortunadamente estamos diante dunha pluma desenvolta, inxeniosa e áceda:  imaxinade a un Bart Simpson relatando a sua infancia en Virxinia  "Dame un niño al que no le gusten los Beatles y te enseñaré a una mala persona", a sua adolescencia e formación: "El tiempo que pasé en la universidad lo dediqué a tocarme las narices, una actividad que ya había perfeccionado en el instituto" ou, finalmente, cumprindo na vida adulta en Los Ángeles o soño de vivir da musica, facendo a música que lle peta coa sua banda: EELS: "He necesitado todo este tiempo para empezar a sentirme cómodo siendo quien soy".
E sorprendente mirar como mantén o tipo,como se ri de si mesmo mentres o seu redor sucédense as traxedias: mortes, suicidios, accidentes,abandonos: "hubo tantos momentos lamentables que resulta difícil escoger uno de entre la larga sucesión de miserias que conservo en la memoria", solta, para pouco despois largarnos: "con Liz (a sua irmán) de vuelta en casa pudimos concentrarnos de nuevo en la crucial tarea de corromperme".
Frases cortas, veloces, linguaxe políticamente incorrecta: "a mi profesora la llamaremos "señorita Mala Puta", esperrechante, demoledor:" a una leyenda de verdad (fala de Van Morrison) no le hace falta proclamarse como tal; ni portarse como un capullo".
Transcribe moitas letras de cancións, das suas cancións, pero esto non corta o ritmo senon que enriquece a narración, pequenos poemas crudos e contundentes, cheos de referencias, un contrapunto musical á obra:

                    "Hoy me sentíaa asustado
                      escribe "estoy bien"
                     cien veces
                     dijeron los doctores:
                     Estoy bien
                     Estoy bien
                     no estoy bien"

Se cadra so restaría escoitar estas cancións, escoitar a EELS, para pechar un círculo perfecto.
En resumo: un pracer.